Ook dit jaar kijken mijn kinderen uit naar de komst van Sinterklaas met zijn pieten. Ook al weet mijn oudste al jaren dat de Sint niet bestaat, rond deze tijd gaan zijn ogen nog steeds fonkelen waarmee hij verraadt dat het geloof nog niet helemaal weg is. Ik zie hetzelfde trouwens ook in de ogen van de ouders die de Sint en pieten voorbij zien komen. Heel even geloof je er zelf gewoon ook weer in. De verhalen en liedjes zijn bij iedereen bekend, overal kleine kinderen als zwarte Piet op fietsen en opa’s die zich verkleden als Sinterklaas. Surprises worden gemaakt, al dat niet met een openhartig en vaak niet kritiekloos gedicht waarin de karaktereigenschappen van de ontvanger ter discussie staat.
Ja, ik beken, ik vind Sinterklaas een heerlijk Hollands feest.
Maar daar is dan ook weer onze jaarlijkse toestand rond zwarte Piet. Zwarte Piet zou een teken zijn van racisme in onze samenleving. Hij is niet meer van deze tijd. Beledigend en verwerpelijk. Sinterklaas zou symbool staan voor de blanke slavendrijver met zijn slaven. Daarom wordt er bij intochten van Sinterklaas stampij gemaakt al dan niet tot arrestaties leidend en in de pers verschijnen kritische artikelen. Ook in het buitenland staat zwarte Piet ter discussie. Vandaag las ik dat in de Canadese stad Westminster zwarte Piet niet meer welkom is. De Nederlandse gemeente zit met de handen in het haar. Hoe moet de jaarlijkse intocht van Sinterklaas dan plaatsvinden? De gemeente vraagt binnen de gemeenschap ideeën hoe nu verder te gaan. Ik wens ze veel succes en vooral veel fantasie.
Want laten wij eerlijk zijn, wat is Sinterklaas zonder zwarte Piet? Een eenzame oude man op een paard met een rare rode mijter op. Oud en broos.. daar krijg je toch spontaan medelijden mee? Je kan er wat majorettes voor zetten of je kan wat agenten pepernoten laten strooien. Of je leent wat elfjes van neef Kerstman. Ideeën genoeg maar het blijft natuurlijk een slap aftreksel .
Je beledigd voelen is natuurlijk altijd iets persoonlijks. En dat is nu precies waar het hier om gaat. Ben je opgegroeid in Nederland dan zie je meestal slechts een onschuldig kinderfeest waar volwassen mensen zich als een bizarre bisschop verkleden of waar ze hun huid vol zwarte verf smeren om als pepernoten gooiende acrobaten een lach op kindergezichtjes te toveren. Ben je van kinds af aan niet vertrouwd met de Sint of ben je wat overgevoelig dan zie je in het hele ritueel een boosaardig opzettelijk of in iedere geval verschrikkelijk uit de tijd zijnde activiteit die als doel heeft racisme te bevorderen al dan niet heimelijk aan te wakkeren bij jonge kinderen.
Racisme is inderdaad een ziekte van volwassenen die helaas besmettelijk is voor kinderen. De vraag moet dan ook zijn dat het niet gaat om wat je als volwassene ziet in zwarte Piet maar louter om wat kinderen eventueel in hem zien. Simpel gezegd, worden mijn kinderen racistisch van het zien van zwarte Piet?
Daarom wilde ik wel eens weten wat de doelgroep zelf eigenlijk van zwarte Piet vindt. In de deuropening van mijn huiskamer stond een bont gezelschap van zes meiden van vier tot acht jaar. Als volwassene zag ik dat alle multiculturele groeperingen wel zo’n beetje vertegenwoordigd waren. Ik liep op het groepje af en vroeg: “Hé meiden, wat vinden jullie eigenlijk van zwarte piet?”.
Het bleef even stil en toen kwam het groepje er snel uit: “Zwarte Piet is cool!”
Ja, ik beken, ik vind Sinterklaas een heerlijk Hollands feest.
Maar daar is dan ook weer onze jaarlijkse toestand rond zwarte Piet. Zwarte Piet zou een teken zijn van racisme in onze samenleving. Hij is niet meer van deze tijd. Beledigend en verwerpelijk. Sinterklaas zou symbool staan voor de blanke slavendrijver met zijn slaven. Daarom wordt er bij intochten van Sinterklaas stampij gemaakt al dan niet tot arrestaties leidend en in de pers verschijnen kritische artikelen. Ook in het buitenland staat zwarte Piet ter discussie. Vandaag las ik dat in de Canadese stad Westminster zwarte Piet niet meer welkom is. De Nederlandse gemeente zit met de handen in het haar. Hoe moet de jaarlijkse intocht van Sinterklaas dan plaatsvinden? De gemeente vraagt binnen de gemeenschap ideeën hoe nu verder te gaan. Ik wens ze veel succes en vooral veel fantasie.
Want laten wij eerlijk zijn, wat is Sinterklaas zonder zwarte Piet? Een eenzame oude man op een paard met een rare rode mijter op. Oud en broos.. daar krijg je toch spontaan medelijden mee? Je kan er wat majorettes voor zetten of je kan wat agenten pepernoten laten strooien. Of je leent wat elfjes van neef Kerstman. Ideeën genoeg maar het blijft natuurlijk een slap aftreksel .
Je beledigd voelen is natuurlijk altijd iets persoonlijks. En dat is nu precies waar het hier om gaat. Ben je opgegroeid in Nederland dan zie je meestal slechts een onschuldig kinderfeest waar volwassen mensen zich als een bizarre bisschop verkleden of waar ze hun huid vol zwarte verf smeren om als pepernoten gooiende acrobaten een lach op kindergezichtjes te toveren. Ben je van kinds af aan niet vertrouwd met de Sint of ben je wat overgevoelig dan zie je in het hele ritueel een boosaardig opzettelijk of in iedere geval verschrikkelijk uit de tijd zijnde activiteit die als doel heeft racisme te bevorderen al dan niet heimelijk aan te wakkeren bij jonge kinderen.
Racisme is inderdaad een ziekte van volwassenen die helaas besmettelijk is voor kinderen. De vraag moet dan ook zijn dat het niet gaat om wat je als volwassene ziet in zwarte Piet maar louter om wat kinderen eventueel in hem zien. Simpel gezegd, worden mijn kinderen racistisch van het zien van zwarte Piet?
Daarom wilde ik wel eens weten wat de doelgroep zelf eigenlijk van zwarte Piet vindt. In de deuropening van mijn huiskamer stond een bont gezelschap van zes meiden van vier tot acht jaar. Als volwassene zag ik dat alle multiculturele groeperingen wel zo’n beetje vertegenwoordigd waren. Ik liep op het groepje af en vroeg: “Hé meiden, wat vinden jullie eigenlijk van zwarte piet?”.
Het bleef even stil en toen kwam het groepje er snel uit: “Zwarte Piet is cool!”