Na een week nieuws over een alles vernietigende griep wordt het opeens opvallend rustig. Terwijl twee dagen geleden nog bijna met het uur bijgehouden werd waar de nieuwe gevallen zich voordeden wordt nu steeds stiller rond het onderwerp. Gewoon nieuws geeft weer de toon aan, het is bijna even wennen.
De verslaving aan nieuws in onze tijd heeft bizarre vormen aangenomen. Als je niet bij een computer of tv kan zijn, kun je in ieder geval op de hoogte worden gehouden door nieuwsteksten op je mobiele telefoon, je hoeft geen seconde te missen. ‘Breaking News’, ik kwam die term voor het eerst tegen al kijkend naar CNN tijdens de eerste Golf Oorlog. Nog maagdelijk ten aanzien van deze nieuwe term beefden wij als studenten als dit bericht ‘s nachts plotseling in rode letters verscheen. Dit moest wel bijzonder ernstig zijn en meestal werd het nieuws dan ook zwaar aangezet gebracht. Bernard Shaw van onder zijn bureau in Bagdad, een reporter bibberend vertellend dat de scud raketten van Saddam zijn richting op kwamen, waarna de verbinding ineens wegviel en het ergste dus moest worden gevreesd. De spanning werd menigeen teveel.
Na vijftien jaar is “Breaking News” echter een volledig afgesleten term. Bijna al het nieuws is brekend, zelfs als het om Paris Hilton gaat die een paar nachtjes moet zitten wegens rijden onder invloed. Wij zijn er aan gewend geraakt en zijn nauwelijks nog onder de indruk tenzij de gebeurtenissen zwaar aangezet en als historisch bestempeld worden. Nee willen wij nog onder de indruk zijn vandaag de dag dan moet iets groots worden gepresenteerd, in alle media en dagelijks voorzien van over elkaar vallend brekend nieuws. Het meest recente voorbeeld hiervan is de berichtgeving rond de varkens- of Mexicaanse griep.
Zonder enige moderatie werden wij bestookt met doomscenario’s die zo uit een matige Hollywood filmscript geplukt zou kunnen zijn. Dag in dag uit werd op vakkundige wijze dit verhaal en de bijbehorende sensatie verder opgeschroefd met als ultieme graadmeter de ‘pandemie schaal’ van de WHO. Dagelijks werd de schaal weer op een hoger niveau gezet, het aftellen was begonnen. De een na de andere expert kwam langs om te vertellen dat alles toch echt zeer gevaarlijk was en dat er met man en macht gewerkt moest worden om ons allen te beschermen, al zou het toch waarschijnlijk veel te laat zijn.
Het resultaat kon natuurlijk niet uitblijven. Terwijl er nog geen duizend gevallen van deze nieuwe griep waren geconstateerd, werden scholen in de VS gesloten, Mexicanen in hotels opgesloten louter omdat zij een Mexicaans paspoort hadden en weigerden Franse bagagedragers Mexicaanse vliegtuigen uit te laden. Het nieuws ging aan niemand voorbij en menigeen zal er in de trein even over nagedacht hebben naast een hoestende medereiziger. Ja, zelfs de dader van het drama in Apeldoorn zou volgens psychologen door het nieuws van de pandemie wel eens “over het randje” gedrukt kunnen zijn, gebroken zijn, als druppel die de emmer deed overlopen.
Maar nu, een week later, verdwijnt dit nieuws ineens naar de achtergrond. In de kranten staat het verhaal over deze griep ineens op pagina drie. Het journaal, CNN, Foxnews en andere( Amerikaanse) nieuwszenders koppen weer met gebruikelijk nieuws. Experts komen ons melden dat het allemaal wel lijkt mee te vallen en hoewel het aantal mensen met een besmetting nog wel langzaam toeneemt, lijkt de pandemie met een sisser af te lopen. Online spelletjes verschijnen om de ziekte als computerspelletje te verspreiden om tijdens de lunch op de zaak te spelen. En een twaalf jarig besmet meisje in Groot Brittannië meldt dat het zo ongeveer aanvoelt als een stevige verkoudheid.
De wereld is weer eens gered en iedereen gaat weer over tot de orde van de dag. Op naar het volgende brekende nieuws. Immuun geworden voor de term moet de volgende hype natuurlijk wel nog erger, nog dodelijker en nog sensationeler worden gepresenteerd. Anders gaat iedereen er aan voorbij. Zonder enige zelfreflectie wordt dit hoofdstuk door de media afgesloten.
Al schrijvend moet ik denken aan gesprekken die ik lang geleden met mijn opa heb gevoerd. Zijn jeugd bracht hij in Nederlands - Indië door. Reizen naar Nederland duurde drie maanden met de stoomboot. Nieuws kwam weken nadat het was gebeurd, en je kon er van uit gaan het nieuws dat zo lang onderweg was en dan toch zijn nieuwswaarde behield, werkelijk ‘Breaking News’ was. Voor het andere nieuws was de tijd simpelweg meer dan voldoende moderatie. Hij was niet zo onder de indruk van de Golf Oorlog, keek geen CNN en de krant lag meestal open bij de sectie met de kruiswoordpuzzels. Nee, al schrijvend moet ik toegeven best jaloers te zijn op die houding die voortvloeide uit een tijd dat de pers zich niet met ‘Breaking News’ bezig leek te houden en informatie van buiten in het dagelijks leven nog de juiste proporties leek te hebben en nieuws er niet was om brekend te zijn.
De verslaving aan nieuws in onze tijd heeft bizarre vormen aangenomen. Als je niet bij een computer of tv kan zijn, kun je in ieder geval op de hoogte worden gehouden door nieuwsteksten op je mobiele telefoon, je hoeft geen seconde te missen. ‘Breaking News’, ik kwam die term voor het eerst tegen al kijkend naar CNN tijdens de eerste Golf Oorlog. Nog maagdelijk ten aanzien van deze nieuwe term beefden wij als studenten als dit bericht ‘s nachts plotseling in rode letters verscheen. Dit moest wel bijzonder ernstig zijn en meestal werd het nieuws dan ook zwaar aangezet gebracht. Bernard Shaw van onder zijn bureau in Bagdad, een reporter bibberend vertellend dat de scud raketten van Saddam zijn richting op kwamen, waarna de verbinding ineens wegviel en het ergste dus moest worden gevreesd. De spanning werd menigeen teveel.
Na vijftien jaar is “Breaking News” echter een volledig afgesleten term. Bijna al het nieuws is brekend, zelfs als het om Paris Hilton gaat die een paar nachtjes moet zitten wegens rijden onder invloed. Wij zijn er aan gewend geraakt en zijn nauwelijks nog onder de indruk tenzij de gebeurtenissen zwaar aangezet en als historisch bestempeld worden. Nee willen wij nog onder de indruk zijn vandaag de dag dan moet iets groots worden gepresenteerd, in alle media en dagelijks voorzien van over elkaar vallend brekend nieuws. Het meest recente voorbeeld hiervan is de berichtgeving rond de varkens- of Mexicaanse griep.
Zonder enige moderatie werden wij bestookt met doomscenario’s die zo uit een matige Hollywood filmscript geplukt zou kunnen zijn. Dag in dag uit werd op vakkundige wijze dit verhaal en de bijbehorende sensatie verder opgeschroefd met als ultieme graadmeter de ‘pandemie schaal’ van de WHO. Dagelijks werd de schaal weer op een hoger niveau gezet, het aftellen was begonnen. De een na de andere expert kwam langs om te vertellen dat alles toch echt zeer gevaarlijk was en dat er met man en macht gewerkt moest worden om ons allen te beschermen, al zou het toch waarschijnlijk veel te laat zijn.
Het resultaat kon natuurlijk niet uitblijven. Terwijl er nog geen duizend gevallen van deze nieuwe griep waren geconstateerd, werden scholen in de VS gesloten, Mexicanen in hotels opgesloten louter omdat zij een Mexicaans paspoort hadden en weigerden Franse bagagedragers Mexicaanse vliegtuigen uit te laden. Het nieuws ging aan niemand voorbij en menigeen zal er in de trein even over nagedacht hebben naast een hoestende medereiziger. Ja, zelfs de dader van het drama in Apeldoorn zou volgens psychologen door het nieuws van de pandemie wel eens “over het randje” gedrukt kunnen zijn, gebroken zijn, als druppel die de emmer deed overlopen.
Maar nu, een week later, verdwijnt dit nieuws ineens naar de achtergrond. In de kranten staat het verhaal over deze griep ineens op pagina drie. Het journaal, CNN, Foxnews en andere( Amerikaanse) nieuwszenders koppen weer met gebruikelijk nieuws. Experts komen ons melden dat het allemaal wel lijkt mee te vallen en hoewel het aantal mensen met een besmetting nog wel langzaam toeneemt, lijkt de pandemie met een sisser af te lopen. Online spelletjes verschijnen om de ziekte als computerspelletje te verspreiden om tijdens de lunch op de zaak te spelen. En een twaalf jarig besmet meisje in Groot Brittannië meldt dat het zo ongeveer aanvoelt als een stevige verkoudheid.
De wereld is weer eens gered en iedereen gaat weer over tot de orde van de dag. Op naar het volgende brekende nieuws. Immuun geworden voor de term moet de volgende hype natuurlijk wel nog erger, nog dodelijker en nog sensationeler worden gepresenteerd. Anders gaat iedereen er aan voorbij. Zonder enige zelfreflectie wordt dit hoofdstuk door de media afgesloten.
Al schrijvend moet ik denken aan gesprekken die ik lang geleden met mijn opa heb gevoerd. Zijn jeugd bracht hij in Nederlands - Indië door. Reizen naar Nederland duurde drie maanden met de stoomboot. Nieuws kwam weken nadat het was gebeurd, en je kon er van uit gaan het nieuws dat zo lang onderweg was en dan toch zijn nieuwswaarde behield, werkelijk ‘Breaking News’ was. Voor het andere nieuws was de tijd simpelweg meer dan voldoende moderatie. Hij was niet zo onder de indruk van de Golf Oorlog, keek geen CNN en de krant lag meestal open bij de sectie met de kruiswoordpuzzels. Nee, al schrijvend moet ik toegeven best jaloers te zijn op die houding die voortvloeide uit een tijd dat de pers zich niet met ‘Breaking News’ bezig leek te houden en informatie van buiten in het dagelijks leven nog de juiste proporties leek te hebben en nieuws er niet was om brekend te zijn.