Met de val van het kabinet, zo vlak voor de gemeenteraadsverkiezingen, kent Nederland nu al bijna een campagneperiode van vijf maanden. De ene campagne was nog niet eens afgelopen toen de campagneteams zich alweer op moesten gaan maken voor de volgende. Hoewel zo’n lange campagneperiode smullen is voor mensen die van politiek en politiek nieuws houden, zoals ik, zijn er zeker de laatste weken trends te ontdekken waar ik mij zorgen over maak.
Doordat de ene campagne naadloos overging in de andere hebben sommige gemeentes gewoon meer moeite gehad bij het vormen van een college. Met name in Den Haag, Almere en Rotterdam maar ook in Amsterdam is de vraag of de collegeonderhandelingen niet anders verlopen waren buiten een campagnetijd. In het geval van Amsterdam, waar D66 zeker ook door de eigen opstelling als winnaar buiten de boot bleef, kan je je toch echt wel afvragen wat er gebeurd zou zijn als er geen aankomende landelijke verkiezingen zouden zijn geweest. Overigens, zonder het vertrek van Cohen naar de landelijke politiek, was er ook geen burgemeesterkwestie geweest, maar dat terzijde.
Dan de peilingmachine. Met de wekelijkse peilingen op zak maken journalisten en onderzoekers dagelijks op TV de uiteindelijke uitslag waarschijnlijk vanzelf waar. Het is duidelijk dat de neergaande trend in de peiling van de PVV en D66 invloed heeft op de kiezer, immers inhoudelijk is er niet veel veranderd. De PvdA heeft geen ander programma onder Cohen dan zij zou hebben gehad onder Bos. De PVV en D66 ook niet. De macht die peilingen als beeldvorming in de publieke opinie hebben, kan niet worden onderschat. Mensen willen graag op een winnaar en ook strategisch stemmen. Als bijkomstigheid worden er ook nog eens tv debatten georganiseerd voor de virtuele winnaars waar andere partijen , zelfs die op dit moment meer zetels in de kamer hebben, gewoon niet voor worden uitgenodigd.
Verkiezingen zijn spannend, net zoals een kampioenschap voetbal en de Olympische spelen. Dagelijks wordt er dan ook een waterval aan informatie over ons uitgestort. Via kranten, tv en sociale media, zoals Twitter, kan iedereen zo langzamerhand live volgen wat politici en de pers beweegt. En ik moet zeggen dat, zeker ook nu ik een iphone heb, ik daar met graagte aan mee doe. Toch merkte ik tijdens mijn korte vakantie vorige week dat enige afstand en rust wel helderheid brengt. Dagelijks nieuws van overspel, verraad binnen partijen, ‘Boekestijntjes’ en het tot het bot ontleden van interviews, houd je wel op de hoogte maar vertroebelt waar het echt over zou moeten gaan.
Met de x-factor en soort gelijke shows heeft de politiek vandaag de dag gemeen dat het vooral om de poppetjes lijkt te gaan. Je zou denken dat er een les is geleerd uit 2006, waar wij konden kiezen uit Bos of Balkendende en uiteindelijk beiden kregen. Maar niets is minder waar. Met het verschijnen van Cohen als lijsttrekker van de PvdA en de spectaculaire stijging van die partij in de peiling, is er weer een signaal afgegeven dat de vorm steeds meer voor de inhoud gaat. Het argument dat de leiders wel degelijk het belangrijkst zijn, omdat die uiteindelijk de coalitie gaan maken, snijdt maar gedeeltelijk hout. De vorige verkiezingen hebben laten zien dat premiertje kiezen alleen maar leidt tot uitslagen waarin politieke tegenpolen uiteindelijk gedwongen worden tot een verlammende samenwerking.
De publieke omroep met programma’s zoals de ‘Wereld draait door’ en ‘Pauw en Witteman’ hebben de afgelopen weken laten laten zien dat zij welwillender tegenover de PvdA staat dan tegenover andere partijen. Vrijwel dagelijks kwamen PvdA coryfeeën langs om hun verhaal te doen. Maurice de Hond en Felix Rottenberg komen dan ook nog eens rond de peildatum vilein andere partijen bekritiseren. Bij uitzendingen is er altijd een levendige Twitter afkeur gaande van steeds meer mensen die deze eenzijdigheid behoorlijk zat zijn.
Ik ben een D66’ger en het zal niemand verbazen dat ik zoveel mogelijk zetels wil voor mijn partij. Niet alleen omdat ik winnen leuk vind, dat was onlangs best een lekker gevoel, maar omdat ik serieus van mening ben dat wij ons gewoon geen situatie meer kunnen veroorloven zoals die in de afgelopen 3 jaar heeft bestaan. Er moeten knopen worden doorgehakt en Nederland moet klaar gemaakt worden voor de toekomst. Er moet ook gewoon bezuinigd worden en daar is D66 compleet eerlijk in. Niemand kan het 100% eens zijn met zijn of haar partij op alle punten,en dat ben ik ook zeker niet. Maar net zoals het CBS, ben ik van mening dat de ideeën die D66 voor de toekomst heeft ‘futureproof’ zijn. Dat anderen daar geen ideeën over hebben en dat dan juist op ons willen afschuiven benoem ik dan ook maar gewoon voor wat het is; campagneretoriek. Feit blijft dat ik echt hoop dat iedereen de komende weken door het geruis kan heen kan kijken en kiest voor de inhoud, van welke partij dan ook, die het beste bij hem of haar past.
Ik raad iedereen dan ook alvast aan het weekend vóór de verkiezingen gewoon eens de Iphone uit te laten staan, internet niet op te gaan en de tv even uit te laten. Neem een korte vakantie en lees eens rustig de programma’s door van de partijen waartussen je twijfelt. Want terwijl het spel best leuk en amusant, is, zou het in de politiek toch eigenlijk over de knikkers moeten gaan.
Doordat de ene campagne naadloos overging in de andere hebben sommige gemeentes gewoon meer moeite gehad bij het vormen van een college. Met name in Den Haag, Almere en Rotterdam maar ook in Amsterdam is de vraag of de collegeonderhandelingen niet anders verlopen waren buiten een campagnetijd. In het geval van Amsterdam, waar D66 zeker ook door de eigen opstelling als winnaar buiten de boot bleef, kan je je toch echt wel afvragen wat er gebeurd zou zijn als er geen aankomende landelijke verkiezingen zouden zijn geweest. Overigens, zonder het vertrek van Cohen naar de landelijke politiek, was er ook geen burgemeesterkwestie geweest, maar dat terzijde.
Dan de peilingmachine. Met de wekelijkse peilingen op zak maken journalisten en onderzoekers dagelijks op TV de uiteindelijke uitslag waarschijnlijk vanzelf waar. Het is duidelijk dat de neergaande trend in de peiling van de PVV en D66 invloed heeft op de kiezer, immers inhoudelijk is er niet veel veranderd. De PvdA heeft geen ander programma onder Cohen dan zij zou hebben gehad onder Bos. De PVV en D66 ook niet. De macht die peilingen als beeldvorming in de publieke opinie hebben, kan niet worden onderschat. Mensen willen graag op een winnaar en ook strategisch stemmen. Als bijkomstigheid worden er ook nog eens tv debatten georganiseerd voor de virtuele winnaars waar andere partijen , zelfs die op dit moment meer zetels in de kamer hebben, gewoon niet voor worden uitgenodigd.
Verkiezingen zijn spannend, net zoals een kampioenschap voetbal en de Olympische spelen. Dagelijks wordt er dan ook een waterval aan informatie over ons uitgestort. Via kranten, tv en sociale media, zoals Twitter, kan iedereen zo langzamerhand live volgen wat politici en de pers beweegt. En ik moet zeggen dat, zeker ook nu ik een iphone heb, ik daar met graagte aan mee doe. Toch merkte ik tijdens mijn korte vakantie vorige week dat enige afstand en rust wel helderheid brengt. Dagelijks nieuws van overspel, verraad binnen partijen, ‘Boekestijntjes’ en het tot het bot ontleden van interviews, houd je wel op de hoogte maar vertroebelt waar het echt over zou moeten gaan.
Met de x-factor en soort gelijke shows heeft de politiek vandaag de dag gemeen dat het vooral om de poppetjes lijkt te gaan. Je zou denken dat er een les is geleerd uit 2006, waar wij konden kiezen uit Bos of Balkendende en uiteindelijk beiden kregen. Maar niets is minder waar. Met het verschijnen van Cohen als lijsttrekker van de PvdA en de spectaculaire stijging van die partij in de peiling, is er weer een signaal afgegeven dat de vorm steeds meer voor de inhoud gaat. Het argument dat de leiders wel degelijk het belangrijkst zijn, omdat die uiteindelijk de coalitie gaan maken, snijdt maar gedeeltelijk hout. De vorige verkiezingen hebben laten zien dat premiertje kiezen alleen maar leidt tot uitslagen waarin politieke tegenpolen uiteindelijk gedwongen worden tot een verlammende samenwerking.
De publieke omroep met programma’s zoals de ‘Wereld draait door’ en ‘Pauw en Witteman’ hebben de afgelopen weken laten laten zien dat zij welwillender tegenover de PvdA staat dan tegenover andere partijen. Vrijwel dagelijks kwamen PvdA coryfeeën langs om hun verhaal te doen. Maurice de Hond en Felix Rottenberg komen dan ook nog eens rond de peildatum vilein andere partijen bekritiseren. Bij uitzendingen is er altijd een levendige Twitter afkeur gaande van steeds meer mensen die deze eenzijdigheid behoorlijk zat zijn.
Ik ben een D66’ger en het zal niemand verbazen dat ik zoveel mogelijk zetels wil voor mijn partij. Niet alleen omdat ik winnen leuk vind, dat was onlangs best een lekker gevoel, maar omdat ik serieus van mening ben dat wij ons gewoon geen situatie meer kunnen veroorloven zoals die in de afgelopen 3 jaar heeft bestaan. Er moeten knopen worden doorgehakt en Nederland moet klaar gemaakt worden voor de toekomst. Er moet ook gewoon bezuinigd worden en daar is D66 compleet eerlijk in. Niemand kan het 100% eens zijn met zijn of haar partij op alle punten,en dat ben ik ook zeker niet. Maar net zoals het CBS, ben ik van mening dat de ideeën die D66 voor de toekomst heeft ‘futureproof’ zijn. Dat anderen daar geen ideeën over hebben en dat dan juist op ons willen afschuiven benoem ik dan ook maar gewoon voor wat het is; campagneretoriek. Feit blijft dat ik echt hoop dat iedereen de komende weken door het geruis kan heen kan kijken en kiest voor de inhoud, van welke partij dan ook, die het beste bij hem of haar past.
Ik raad iedereen dan ook alvast aan het weekend vóór de verkiezingen gewoon eens de Iphone uit te laten staan, internet niet op te gaan en de tv even uit te laten. Neem een korte vakantie en lees eens rustig de programma’s door van de partijen waartussen je twijfelt. Want terwijl het spel best leuk en amusant, is, zou het in de politiek toch eigenlijk over de knikkers moeten gaan.