De broedende kip

Het is al weer ruim anderhalve maand geleden dat wij als D66 Leiden een mega overwinning boekten bij de gemeenteraadsverkiezingen. De Leidenaren hadden wederom gesproken en vooral die partijen beloond die een stevige positie aannemen tegen met name de Rijngouwelijn. Het feest in de Pieterskerk was dan ook uitbundig toen bleek dat er nu voor het eerst sinds jaren een trendbreuk echt mogelijk is. Daarna moesten er onderhandelingen gevoerd worden.. en dat moest zorgvuldig gebeuren. Maar toch, dat wachten was niet altijd makkelijk.

Flink winnen voelt fantastisch, zeker na een rumoerige en niet altijd frisse campagneperiode. Er ontstonden ook meteen problemen waar ik gewoon, als ik eerlijk ben, niet over nagedacht had. Een daarvan was wel dat, met het zo overtuigend winnen, wij veel mensen ‘verloren’ die tot dan toe in de partijstructuur hun bijdrage leverden en nu de fractie ingingen.

Vorige week dinsdag was het een leuke maar ook vreemde avond omdat precies op die dag oud zeer tussen de VVD en Groenlinks uitmondde in het elkaar uitsluiten in het college. Paul informeerde de AAV over de onderhandelingen maar moest vrijwel direct weg om verder te vergaderen. In de AAV werden nieuwe mensen voor het bestuur gekozen. Er waren veel enthousiaste kandidaten die zich voor een bestuursfunctie hadden aangemeld. Een teken van hoe gezond de afdeling op dit moment is. Ikzelf deed ook mee als kandidaat bestuurslid activiteiten en moet zeggen ook best trots te zijn toen ik door de aanwezige leden daarvoor gekozen werd. Farokh Tahmasian en Simon Verhoeven waren mijn directe tegenkandidaten en hoewel zij het uiteindelijk niet werden, beloofden zij mij in ieder geval meteen die avond mee te willen helpen met het organiseren van leuke, nuttige en informatieve activiteiten de komende jaren. Met dit soort mensen kan je niet stuk als club.

Voor mij is het nu, als bestuurslid en lid van het campagneteam, een van de hoofdtaken om de communicatie, in al zijn facetten, weer op ons bekende niveau terug te brengen. Tijdens de onderhandelingen veranderde bijna dagelijks wel iets en dat is echt moeilijk zinnig weer te geven op bijvoorbeeld de site. Iedereen wilde weten hoe de stand van zaken was, maar meer dan een momentopname kon er amper gegeven worden. De bedoeling was en is immers met een zo klein mogelijk akkoord deze stille politiek juist de komende jaren zo veel mogelijk te voorkomen. Enige weken ‘ouderwets’ onderhandelen moest er dus aan te pas komen om dat ideaal te bereiken, maar het was niet altijd makkelijk om daarvoor het geduld op te brengen. Dit niet te verwarren natuurlijk met de nieuwe bestuursstijl die nu pas gaat beginnen.

Makkelijk was het wachten dus geenszins, zeker niet voor mij, maar het beoogde resultaat is er dan ook wel naar. Vrijdag kreeg ik van Peter Bootsma op mijn mobiel slechts twee woorden ge-sms’t “witte rook”. Wij kunnen gaan beginnen om de open en eerlijke manier van communiceren die mensen van ons gewend zijn weer goed op te pakken. Ik heb er in ieder geval veel zin in, ook vanuit mijn nieuwe bestuursfunctie. Een mooie tijd breekt aan en laat iedereen maar aanschuiven.