Het vliegende olifantje

Tijdens de hectische verkiezingsperiode zijn mijn kinderen er wel eens qua tijd bij ingeschoten. Zeker in de weekenden, normaal gesproken hun tijd, was papa veel weg. Lopen door Leidse buurten of op de markt, praten met de mensen. Als ik dan thuiskwam had ik het koud en was moe en plofte vaak op de bank neer, al dan niet met een krantje.

Op die bank heb ik in die periode meerdere malen de oude Disney Film Dombo gezien. Mijn dochtertje, bijna drie, is in de leeftijd dat als zij iets mooi vindt dat telkens ook weer te willen zien. Het maakt helemaal niet uit dat zij de teksten van de film al bijna woordelijk kan meespreken… nee zij kijkt er telkens weer naar alsof zij de film voor het eerst ziet.

Nu is het zo dat ik een zwak heb voor oude tekenfilms. Misschien is het de leeftijd maar nieuwe tekenfilms, vaak met de computer gemaakt, missen voor mij toch de magie. De idee dat plaatje voor plaatje zo’n film is getekend door mensen die er nu niet meer zijn, geeft nu net die extra glans en warmte. Nee liggend op die bank, nat en moe maar met dochtertje op schoot, betrapte ik mijzelf ook vaak op een lach of een traan om die oude tekenfilm.

Tijdens een van die momenten, weer nat en moe.. mijn hoofd nog vol met RijnGouwelijn, posters in het Turks, Oostvlietpolders en debatten zag ik weer een traantje rollen over het wangetje van mijn dochter bij het opsluiten van mama olifant in de kooi. Ja, ook al ben ik nog niet zo erg lang actief in en met de Leidse politiek, ook ik raak besmet met de gedachte dat alles wat je daar doet bijzonder belangrijk is, zeker in een verkiezingsperiode. En dat iedereen dat ook wel zal vinden en er ook zo mee bezig is. Maar bij het zien van dat traantje moest ik ineens denken aan die tekenaar in 1940, die in een grote studio samen met zijn collega’s tekening voor tekening inkleurde. Ik stel mij daar een rokerige atmosfeer bij voor, al dan niet met een jazz muziekje op de achtergrond.

Deze anonieme, inmiddels overleden, tekenaars hebben al generaties kinderen een lach en een traan bezorgd. En zullen dit nog vele, vele generaties doen. Dat besef zette alles weer zo lekker in perspectief, en met een grote knuffel zakte ik en mijn dochtertje lekker op de bank terug.

Dank je wel anonieme tekenaar.