Een aparte ervaring was het wel. Gisteren mochten de kandidaten voor de gemeenteraadsverkiezing zich presenteren. Ik had er al weken zeer veel zin in. Zeker ook omdat ik zou gaan proberen om met Elze een directe verbinding met Boston te realiseren. Maar zoals veel ouders met jonge kinderen in deze tijd werd ik afgelopen woensdag ineens vrij ziek en werd het verhaal een beetje anders.

Vrijdag stond in plaats van het rustig voorbereiden een bezoekje aan het ziekenhuis op het programma. Aldaar aangekomen schreef de KNO arts snel een antibiotica kuurtje voor. Hij had het over een superbacteriële infectie, iets wat mijn zoontje eenmaal thuisgekomen nogal stoer vond. Na de eerste pil voelde ik mij snel al wel beter, al werd de koorts helaas meteen ook een stukje erger.
Toch was er bij mij geen echte twijfel om niet te gaan. Er zijn zo van die momenten waar je gewoon je gezicht moet laten zien en dat was gisteren. Ik wist wel dat het niet mijn “finest moment” zou gaan worden en achteraf gezien, wat ik mij ervan kan herinneren, was dat het ook niet.

Gelukkig lukte het mij wel om de verbinding met Boston te maken. Echt leuk die moderne communicatie al was het wel stressen. Donderdagavond had ik de verbinding getest en werkte een en ander in de lege zaal prima. Ik had mij echter niet gerealiseerd dat een volle zaal nog wel eens het signaal zou kunnen verzwakken. Uiteindelijk met veel gedoe heeft Elze haar verhaal kunnen doen. Dat er tussendoor nog iemand mij een berichtje stuurde om mij sterkte te wensen met mijn griepje maakte het gevoel van een “life verbinding” dan ook compleet.

Halverwege de avond echter begon ik mij nog slechter te voelen en gelukkig was Farokh meer dan vriendelijk om zijn plaats aan mij af te staan zodat ik met hem kon ruilen en eerder aan de beurt kon zijn.

Met watten in mijn hoofd heb ik flarden van mijn betoog gehouden maar hoorde zelf ook wel dat het vrij vaag was. Dat is jammer omdat ik juist van plan was om te pleiten voor duidelijke taal. Ik ben Frank nog zeer erkentelijk voor het vermelden van mijn toestand zodat mensen in ieder geval een beetje begrip hadden voor de situatie.

Wat ik eigenlijk nog had willen vertellen is na te lezen op mijn site www.gaulard.nl.

O ja, een ieder die er vrijdag bij was en die volgende week plat ligt met een griepje bij voorbaat mijn verontschuldiging. Ik maak het later bij de kieslijstborrel met een drankje dan hopelijk weer goed.

Sabine ook nog bedankt voor de tip en Roger voor de snelle realisatie van de link naar dit blog.

En nu, terug het bed in.

Het maken van een website over jezelf voelt een beetje ongemakkelijk. In het land waar bescheidenheid zo ongeveer de meest gewaardeerde deugd is zal menigeen al schrijvend in zijn of haar blog dit wel eens herkennen. Als ik hier af en toe over praat met mijn Amerikaanse vrienden begrijpen zij van mijn twijfel helemaal niets. Zeker niet nu ik probeer om serieus mee te doen als kandidaat met de gemeenteraadsverkiezingen van volgend jaar.

Jezelf verkopen en ophemelen is nou eenmaal veel gangbaarder in de VS. Toen Peter R. de Vries vorig jaar alle Amerikaanse talkshows afging naar aanleiding van zijn verborgen camera actie met Joran van der Sloot vond ik het opvallend dat bij Foxnews de dame die de intake voor haar rekening nam bijzonder verbaasd was over het feit dat Peter ook daadwerkelijk leek op de foto die hij hun had opgestuurd. Het was blijkbaar gebruikelijk om een 20 jaar jongere en stevig gefotoshopte foto in te leveren.

Ook hier in Nederland is het al lang duidelijk dat de voorman of voorvrouw van een partij meer uitmaakt dan het partijprogramma. Pechtold versus Wilders zal de strijd worden van de volgende 2e kamer verkiezingen net zoals dat de vorige keer het geval was tussen Balkenende en Bos. Maar als een van hen zich zou durven presenteren als iemand die alles wel weet, kost dat meteen stemmen.

Die spagaat voel ik nu in veel mindere mate dus ook en ik troost mij dan ook maar met de gedachte dat deze Nederlandse eigenaardigheid misschien ook wel betere politici maakt.

En zeg nu zelf, die nuchterheid is misschien ook wel helemaal zo gek nog niet, je voorkomt er genante situaties mee zoals het winnen van de Nobelprijs voor de vrede door Balkenende bijvoorbeeld. Een prijs waarvan ik niet kan voorstellen dat die Obama op dit moment goed uitkomt maar wel degelijk is gewonnen door de uitmuntende manier waarop hij zichzelf verkoopt.